Το μάτι και το τζίνι

Η ημέρα του ψαρά είχε πάει άσχημα, ήταν από αυτές τις δέκα που το πιάτο του κυνηγού και του ψαρά είναι άδειο.

Αλλά κάτι έγινε, κάπου σκόνταψε, δεν θυμάμαι, απελευθέρωσε πονηρό τζίνι που του είπε «όσα ψάρια έπιασες σήμερα θα σου δώσω το βάρος τους σε χρυσάφι» – όμως είχε πιάσει με το δίχτυ του μόνο ένα μάτι ψαριού ο άτυχος ήρωας, του παραμυθιού. Και αυτό το ήξερε το αχάριστο τζίνι.
Βάζουν λοιπόν στη ζυγαριά (ήταν από εκείνες τις παλιές με τους δύο δίσκους που έπρεπε να ισορροπήσουν) από τη μια το μάτι και από την άλλη το άθλιο τζίνι βάζει λίγους κόκκους χρυσάφι, βέβαιο πως ξεμπέρδεψε.
Η ζυγαριά όμως δεν μετακινήθηκε. Βάζει και άλλους κόκκους, τίποτα. Βάζει χούφτες, και άλλες χούφτες, και άλλες, τίποτα – έγερνε πάντα προς το μάτι του ψαριού η ζυγαριά.
Μεγάλωνε συνεχώς από την άλλη μεριά ο δίσκος για να χωρέσει το χρυσάφι.
Εξαντλήθηκαν τα αποθέματα που είχε μαζί του πρόχειρα το τζίνι, αλλά έπρεπε να τηρήσει τη συμφωνία.
Κάνει κάτι μαγικά, αρχίζουν οι βοηθοί του να κουβαλούν χρυσάφι, το προσθέτει – τίποτα, ακίνητη πάντα η ζυγαριά προς τη μεριά που ήταν το μάτι.
Βουνό ολόκληρο έγινε, δεν έβρισκαν άλλο να φέρουν οι βοηθοί. Έσκασε από το κακό του το αχάριστο τζίνι, γύρισε πάμπλουτος ο ψαράς στο φτωχικό του.

Επιμύθιο του παραμυθιού.
Το μάτι είναι αχόρταγο, τα θέλει όλα, οι άνθρωποι είναι άπληστοι, δικαιοσύνη δεν θα έχουμε ποτέ. Αλλά και λίγοι μόνο να είναι άπληστοι, το παιχνίδι χαλάει, θα θέλουν να τα πάρουν όλα από όλους τους άλλους.

Υπάρχουν πολλά αρπακτικά βλέμματα που παρακολουθούν με βουλιμία το ζύγισμα του ματιού με χρυσάφι, αυτά που βολεύονται με την «διαχείριση» των δημοσίων εσόδων.

Όσοι άνεργοι και φτωχοποιημένοι και να προστεθούν, το μάτι δεν θα χορτάσει. Το ήξερα από τα παιδικά μου χρόνια αυτό αλλά το είχα ξεχάσει.

Τα τζίνια πάντα κρατούν τις συμφωνίες τους ώσπου να σκάσουν.
Πού να βρει το τζίνι τα αμέτρητα δισεκατομμύρια ευρώ;
Θα στείλει τους βοηθούς του, τους φοροεισπράκτορες, να τα μαζέψουν. Από νοικοκυριά και επιχειρήσεις.
Πόσοι άνεργοι θα προστεθούν ακόμη, πόσοι νέοι θα επιλέξουν τη φυγή;

Τσιμουδιά από τα λαλίστατα κόμματα. Για άλλα αγωνιούν, όχι για τα μεγάλα παμφάγα μάτια.

Το καλοκαίρι είναι εδώ και θέλουμε να χαλαρώσουμε. Έτσι δε μετράμε κόκκους ή πλάκες χρυσού, ούτε ανέργους ή φτωχοποιμένους.

Τα μάτια όμως των ταγών που δεν χορταίνουν θα είναι μόνιμα εδώ. Ώσπου να σκάσει το τζίνι.

Τατιανός Μάγγος

Advertisements

Υποβολή σχολίου (ακόμη και ανώνυμα ως Guest). Τα στοιχεία που ακολουθούν είναι προαιρετικά.

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s